Het Fotomuseum in Den Haag exposeert de vijf bekendste fotoseries van Sally Mann. De Amerikaanse is gekend voor de controversiële foto’s van haar kinderen, die ze regelmatig naakt fotografeerde. Uit conservatieve hoek werd ze hiervoor beschuldigd van kinderpornografie. Mann zelf vindt dat ze alleen maar een rechtstreekse blik werpt op het opgroeien van haar kinderen. Deze blik is die van een liefhebbende moeder, die haar kinderen ziet wanneer ze gelukkig, verdrietig, ziek, speels en zelfs naakt zijn.
In de fotoserie What Remains probeert Mann de dood en de vergankelijkheid, het laatste taboe van de Westerse wereld, te bevatten. Wanneer een voortvluchtige man zelfmoord pleegt op haar erf, raakt ze gefascineerd door het eeuwenoude proces waarin de natuur alles terug tot zich neemt. Ze graaft haar overleden windhond op om te zien in welke staat die is na 18 maanden onder de grond. Ook krijgt ze toegang tot de tuinen van een forensisch centrum, waar lijken in ontbinding worden geobserveerd.
De puurheid, het gevoel en de naturel die elk van haar foto’s kenmerkt, zijn ongelooflijk mooi. Door het hanteren van antieke camera’s en een 19e-eeuwse fotografische techniek sluipen er anomalieën en onzuiverheden in haar foto’s. Dit zorgt voor een ruwe, onafgewerkte, maar tijdloze uitstraling. Geheel verdiend werd ze in 2001 dan ook uitgeroepen tot ‘America’s best photographer’ door Time magazine.
In plaats van onthutst te zijn, ben ik ontroerd door haar werk. Het probleem ligt hier niet bij de artieste zelf, maar bij de toeschouwer die met een verkeerde blik naar de foto’s kijkt. De sfeer van openheid en humor die dit gezin bezit vind ik bijzonder, niet buitensporig. Ook de manier waarop ze de dood benadert is sereen en ontwapenend. Voor iedereen die naar meer snakt; typ gewoon eens ‘Sally Mann’ in op Google images en oordeel zelf. Diegenen die echt in de ban zijn van Mann kunnen nog tot 10 januari terecht in het Fotomuseum in Den Haag.
